De eerste etappe van de Lombardini Marine 1000-mile Doublehanded Race is op naam gezet van het zeiljacht Fandango. Exact vier dagen na de start in Scheveningen wist de FF110 zijn directe concurrenten Blue Jane, een Huisman 44 en Farvide, een Beneteau 44.7 bij de finish in Bergen voor te blijven. Met slechts negen minuten verschil gleed de Blue Jane over de finish, op haar beurt gevolgd door de Noorse Farvide die een kwartier na de winnaar werd afgevlagd. Deelnemer Greyhound had op dat moment andere zorgen, vanwege roerproblemen. Het jacht heeft de hulp ingeroepen van de Noorse reddingsdienst en is naar veilige haven gesleept.

Winnend schipper Kees de Walle is inmiddels een bekende shorthanded zeiler in Nederland. Begin dit jaar ontving hij van de Noordzee Club de Magic Machine Cup als beste shorthanded zeiler van Nederland vanwege het winnen van de 1000mile race 2008. De Walle maakt zijn naam dus waar door de eerste etappe op zijn naam te schrijven. Een overall winst zit er dit jaar overigens niet in, omdat Fandango de tweede en derde etappes niet zal varen wegens verplichtingen in Nederland.

Wisselende weersomstandigheden 
De deelnemers vertrokken met gunstige omstandigheden vanuit de Zuid-Hollandse havenplaats Scheveningen. Met een zuid tot zuidwestenwind, kracht 4 leek de race alle snelheidsrecords te gaan breken. Een windstilteperiode na ca. 150 mijl leek later roet in het eten te gooien. Bij het naderen van de Noorse kust sloeg het weer om en bereikte de wind een kracht van soms 40 knopen. De snelheidsmeters van de deelnemende jachten liepen op tot wel 25 knopen! De zware omstandigheden eisten hun tol voor in ieder geval één spinaker (Vadal), één grootzeil (Fandango) en een roerconstructie (Greyhound).

Greyhound uitgevallen door roerschade 
Een van de favorieten voor de overall IRC prijs, Greyhound, heeft vanmorgen om 5.30 uur de hulp van de Noorse reddingsdienst ingeroepen. De omstandigheden, Z-ZW 8 en zware zeeën, hadden teveel van de roerconstructie gevraagd. Schipper Gerard Schalkwijk vond het te risicovol om met het haperende roer de gevaarlijke Noorse kust op te zoeken. De aangeslagen schipper wist nog met enige trots te vertellen dat hij snelheden van tegen de 20 knopen had gemeten in de uren voor de roerschade ontstond. Het uitvallen viel hem en zijn co-schipper zwaar, omdat er nog slechts 40 mijl voor de boeg lagen en het schip kans maakte als eerste de finish te bereiken. Schalkwijk onderzoekt nu of de schade te herstellen is om de tweede en derde etappes van de race te vervolgen.

Volg de race live 
Op lombardinimarine1000mile.com is de wedstrijd zo goed als live te volgen. De deelnemende jachten zijn uitgerust met trackers die iedere twee uur een signaal afgeven. Op een kaart op de website zijn de schepen zichtbaar. Regelmatig worden ook updates van de situatie aan boord van de schepen gegeven.

Huib swets vaart de OSTAR en houdt op zijn Huib swets vaart de OSTAR en houdt op zijn blog bij wat hij meemaakt onderweg. Voor UvA professor Gerard Kerkhof (the dutch sleep professor) houdt hij onder ander zijn slaap-ritme bij. Met die gegevens kunnen andere solo zeilers in de toekomst hun voordeeld doen.

"I'm so tired.. - [11-06-2009]
I don't know what to do" This is the first sentence of a John Lennon song (1968)on the famous White Album. At the time he wrote the song he had sleep problems and suffered from severe lack of sleep. Lack of sleep has huge impact on the human body. I'm not an expert on the physionomics of the human body. I can only write from my experience as a solo sailor.

I was already an experienced offshore sailor, covered thousands of miles in different circumstances when I made my very first solo crossing from Stavanger to Den Helder. On the eve of my departure from Stavanger I had total confidence that I could make it to Den Helder, .. with normal watches/crew (so with a more or less normal sleep pattern) My biggest fear was how I would cope with sleep (or better lack of sleep) during a solo trip. I had to sleep, that was for sure, but how long? According to a quick calcuation it would take +/- 15 to 20 minutes (entirely dependent on the visibility and speed) from the moment a vessel is on the horizon to the position of my vessel. This is all a very rough estimation. So to be at the safe side I thought I could sleep for about 10 minutes on a stretch. Well, that is quite a bit shorter than a normal sleep during the night of 6 to 8 hours. The trick is of course to have multiple 10 minute (power) naps in a row. In beween a very thorough look out, checking instruments etc. All without any loss of the quality of it. So in between the naps I had to be clear awake in order to check for other vessels etc. The question remained that night in Stavanger whether I was able to keep this sleep pattern over a long time span. I DID NOT KNOW. So I tried.

Early next morning at daybreak I set sail to Den Heder. Immediately I started my forced sleep rythm, although I was not really tired yet. My idea was the sooner my body would get used to the new rythm the better. It worked! I had short naps, was woken up by an alarm, had a lookout and went to my bunk again. And so on.. just as long as I felt fit again (mostly after 5 or 6 of those naps) and I kept fit even after a few days, I could do it, so I was able to do solo voyages. (about the quality sleep and the mental experiences during it, more later)

Gerard Kerkhof ('the sleep professor') requested to do some tests for him during a prolonged timespan of a different sleep pattern. The 2009 OSTAR would be a perfect test run. Appr 3 weeks at sea. A mix of different circumstances (calms, gales etc) and sailing over 6 diffrent timezones. I agreed and I met Gerard in IJmuiden the day before I left for Plymouth. The test equipment is very simple. 2 activity sensors (wristwatch format) 1 for the boat, one for me. Which detects the motions of my body compared to those the boat. A Palm computer with test software to test my response every day and on moments I find interesting . I had to take saliva samples 1 day before the start and immediately after the finish in Newport All very simple to do and I hope it generates enough interesting data for Gerard.

(part 1)

Voor wie solo wedstrijd wil varen en ’s avonds samen met andere solisten gezellig wil napraten, is er de Solo Northsea Race. De SNOR is een tweedaagse solo zeilwedstrijd voor zeewaardige schepen. De race wordt sinds 2006 gevaren tijdens het eerste weekend van september. Het vaarwater is de Noordzee, het Zeegat van Texel en mogelijk het westelijk Waddengebied. Dit jaar is de volledig gerestaureerde historische Marinehaven Willemsoord gastheer van de SNOR. Er zijn ligplaatsen direct aan de kade, nabij sfeervolle restaurants, waar op vrijdag en op zaterdag gemeenschappelijk samen gegeten kan worden.

Op vrijdag 4 september wordt een traject gevaren van maximaal 30 mijl, bij voorbeeld een rondje om Noorderhaaks. Op zaterdag 5 september is de wedstrijdbaan maximaal 40 mijl met lange rakken op de Noordzee. Het te varen traject is afhankelijk van de te verwachten weersomstandigheden. Bij slecht weer wordt uitgeweken naar het Wad. Gezeilde tijden worden gecorrigeerd op basis van SW handicap.

Op vrijdagavond is er een gezamenlijke maaltijd en wordt de uitslag van de vrijdagwedstrijd bekendgemaakt. Op zaterdag vindt de definitieve prijsuitreiking plaats. Er zijn twee prijzen:

De Solo Northsea Race Prijs voor de beste prestatie op handicap

Een prijs voor de kortste absolute zeiltijd (line honeurs).

Meer info: www.solonorthsearace.nl

Professor Gerard Kerkhof zal tijdens de OSTAR het slaap-ritme van Huib Swets volgen. Het onderzoek loop vanaf 14 mei tot de dag van aankomst in Newport, Rhode Island. De OSTART start overigens in Portsmouth op de 25ste mei. 21. Doel van het onderzoek is om het sterk verbrokkelde slaappatroon van de solo zeiler in beeld te brengen. En met die gegevens kunnen toekomstige deelnemers aan solo-zeilraces hun prestaties verbeteren. Vergelijkbaar onderzoek is eerder gedaan bij Ellen McArthur en Mike Golding, door Claudio Stampi de beroemde slaapprofessor uit Boston. Maar zo specifiek als Gerard Kerkhof het nu doet is er geen vergelijkbaar voorbeeld. We blijven Huib tijdens zijn (2de) OSTAR volgen.

Stichting SHORTHANDED.NL en NKE Benelux hebben hun krachten gebundeld in het NKE SHORTHANDED TEAM om een opstap te geven aan Nederlands zeiltalent met ambitie in het shorthanded zeilen. De presentatie van het team is tijdens de North Sea Regatta en dat is tevens de aftrap van de Transat 650 campagne van Lucas Schröder. De bekende Transat 650 zeiler zal er zijn nieuwe prototype racejacht presenteren. Het NKE SHORTHANDED TEAM en de 6.50 Proto zijn van 29 mei tot 1 juni te vinden op het haventerrein bij het Nautisch Centrum.

Drie geselecteerde teamleden worden ondersteund in het opzetten van een eigen shorthanded zeil-campagne in de open 6.50 klasse met behulp van kennis van professionele shorthanded zeilers, trainingsstages, workshops en met faciliteiten. 
De zeilers die nu geselecteerd zijn voor het NKE SHORTHANDED TEAM zijn Michiel Geerling, Michiel Pals en de in Amsterdam wonende Brit James Gaskin. Allen hebben de ambitie en vooral de drive om een Transat 650 campagne op te zetten. Zij worden de komende tijd gecoached door Lucas Schröder, Koen van Esch, Jelmer Bouw. Deze drie Transat 6.50 veteranen zullen hun kennis middels workshops en trainingen overdragen aan de teamleden. Daarnaast zullen er workshops worden georganiseerd met experts op het gebied van voeding, slaap, navigatie en project management.

Het NKE SHORTHANDED TEAM geeft Nederlands zeiltalent een opstap in het shorthanded wedstrijdzeilen. Met de kennis van ervaren shorthanded zeilers, trainingsstages en workshops worden de leden van het team begeleid in het opzetten van een eigen shorthanded race campagne in de 6.50 klasse en mogelijke deelname aan de Transat 650 of andere solo oceaanrace. Het Team wordt ondersteund door NKE Benelux - leverancier van hoogwaardige marine elektronica - en stichting SHORTHANDED.NL dat als doel heeft shorthanded zeilen te bevorderen door middel van het organiseren van wedstrijden, evenementen, workshops. 

Lucas Schröder finishte als 7e in  Serie klasse van de Transat 6.50 in de editie van 2007. Daarmee is hij de snelste Nederlander tot nu toe in een van de zwaarste en meest extreme solo oceaanraces ooit. Nu heeft hij de stap gezet in de koningsklasse van de Transat 6.50: de Prototypes. Tijdens de North Sea Regatta presenteert Lucas zijn nieuwe open 6.50 Proto waarmee hij de Transat in 2011 zal varen. Het wedstrijdjacht is een extreem race monster, volledig gebouwd van carbon, voorzien van de nieuwste technologie op zeilgebied zoals waterballast, een zwenkkiel , lithium accu´s, PBO verstaging. De Mini is door BE Composites gebouwd en door NKE uitgerust met apparatuur.

De Transat 650 is één van de zwaarste en meest extreme solo zeilraces ter wereld.Elke 2 jaar starten in Frankrijk, La Rochelle 90 solozeilers aan een loodzware wedstrijd van 8000 kilometer over de Atlantische Oceaan naar de finish in Brazilië.

Meer informatie:  www.shorthanded.nl/team  www.lucasschroder.nl

Door de drukte rond de 50 Mijl een verlaat verslag van de mini training in Zeebrugge (België). Na de Mini-training vorig jaar december in Lelystad, kregen de  mini-istes de smaak te pakken en heeft de mini-zeiler Bert Bossyns een tweede training georganiseerd, deze keer op zout water en belgische vlag.

March 2009.  7 Mini’s from Belgium (and beyond!) gather at Zeebrugge for a weekend long training under the supervision of two top trainers.  Both Lucas Schröder  and Peter Laureyssens joined what might have been the largest gathering of Mini’s of this millenium at the Belgian coast. .Friday night the RBSC Harbour Master’s office is lit by a faint light. An unusual amount of activity can be observed, unusual for the time of the day that is.  Bert Bossyns and some other people of the Sailing Across!-project are making the final preparations for the weekend to come.  A few hours later temperatures drop close to the freezing point and the rain poured down on the harbor of Zeebrugge all night.  But despite this the next morning 14 sailors assemble at 8 o’clock in the morning for breakfast.  This was the first day of the Mini 650 Spring Training they had all been looking forward to for a long time.  It was still gray outside, but the wind was coming down from a fierce Bft. 6 and even the sun was trying its best to chase the clouds when Peter Laureysenss and Lucas Schröder started their briefing in the RBSC’s harbor master’s office.

The pack was split in two groups and each trainer took the lead of one of them.  By the time they reached the ribs which Marina Yachting Center  and Huysman Yacht Insurance  had made available for the weekend, the skies had cleared and the southwesterly force 4 promised to make it a fantastic sailing day.  And it got close.  The spring tides going along with the wind decided that there wouldn’t be a lot of downwind sailing that day.  Nobody complained, however, as nobody would on such a nice sailing day that early in the sailing season.  After five hours of intensive training and countless maneuvers we turned around and went back to the home-port of that weekend. 

After the one-hour debriefing with an analysis of the video footage that Peter and Lucas made from their ribs, the group moved to ‘Alberta’, the RBSC clubhouse at Zeebrugge.  During the very nice meal the spirits were high and all skippers and their crew were very openly discussing with Peter and Lucas about their elaborate experience in what for many of them is the ultimate goal of their project, a solo transatlantic race in a 6,5 m long overpowered sailing boat, taking over 30 days.  It was agreed upon, however, that first the participants of the training would gather again for the Oostende-Ramsgate race  in May and the Nieuwpoort Channel Race  in July which will have a separate classification for the Mini 650 fleet. 

Sunday morning during breakfast, everybody talked about the horrible weather of that night.  Nevertheless, everybody was ready for another training day and Lucas set off with his briefing that morning.  Again, by the time the fleet reached the outer piers of the Zeebrugge port, winds were down to a sporty 20 kn (down from 50 kn that night!) and after a while even the seas had settled making it slightly more comfortable for Lucas to place the marks for the training course.  

"We’ll be starting with a warming up," he announced half an hour earlier, and so the participants could tell.  45 minutes long, the mini’s raced around two marks less than an eight of a mile apart, tacking, hoisting the spinnaker, gybing and going upwind again.  It was really intensive for the participants, but did provide the photographers on the second rib for some excellent picture-moments. 
After the warming-up, Lucas focused on mark roundings, both when nearing a downwind mark as well as an upwind mark.  To heat things up a little bit, the participants were challenged during some short races.  

The debriefing was confronting afterwards.  Not a single boat didn’t get a comment from Lucas (who had that day the entire fleet for himself).  Some mistakes were obvious, while other more subtle comments were appreciated as well.  For each problem a solution was presented and Lucas even treated the participants with some bonus material from the preparations for his own Mini 650 campaign. 
That way, the weekend came to an end.  All participants were very enthusiastic and had learned a lot.  An hour later some of the boats already left for their home port; others prepared their boats for another weeks stay so they could make the trip home the weekend after.  Bert Bossyns was dead tired, but could look back on a well-received and very successful training weekend, which hopefully is only the beginning of a very active Mini 650 community at the Belgian coast in the port of Zeebrugge.